Bekkur til minningar um Brynjar Elís Ákason

Helga Þórsdóttir, ekkja Brynjars Elís Ákasonar, og Karl Frímannsson skólameistari við bekkinn til minningar um Brynjar

Í síðustu viku fékk Menntaskólinn afhentan bekk til minningar um Brynjar Elís Ákason, MA stúdent 2012. Samstúdentar Brynjars söfnuðu peningum og færðu Helgu, ekkju Brynjars, í fyrra. Þessi fallegi bekkur var keyptur fyrir hluta af þeirri upphæð og það sem eftir er af peningunum mun svo renna í Uglusjóð/Skólasjóð MA.

Fjölskylda Brynjars og vinir komu í skólann á hlýjum degi og afhentu bekkinn. Menntaskólinn þakkar fjölskyldu og samstúdentum Brynjars innilega fyrir gjöfina. Bekkurinn er falleg minning um Brynjar og verður góður áningarstaður á lóð skólans, innan um tré og hægt að horfa til fjalla og því gott fyrir sál og huga.

Eyrún Björg Guðmundsdóttir vinkona þeirra hjóna hélt stutta tölu:

,,Ég hef oft sagt að besta ákvörðun sem ég hef tekið hafi verið að fara í Menntaskólann á Akureyri. Það er ekki vegna þess að það er besti menntaskólinn á landinu – þó mér finnist það auðvitað. Heldur vegna þess að þar eignaðist ég mína allra bestu vini og er það einmitt þess vegna sem ég er hér í dag sem vinkona Helgu og Brynjars heitins.

Mig langar að þakka ykkur kærlega fyrir að koma og vera með okkur hér í dag þegar við afhendum Menntaskólanum þennan fallega bekk til minningar um kæran vin, Brynjar Elís Ákason, sem lést skyndilega í byrjun síðasta árs.

Ég veit að ég tala fyrir hönd okkar allra sem vorum þeirrar gæfu aðnjótandi að eiga Brynjar að að við söknum hans mikið og komum til með að gera það um ókomna tíð.

Áletrað á bekkinn er brot úr ljóði Jónasar Hallgrímssonar sem okkur þótti eiga vel við Brynjar.

Vísindin efla alla dáð,
orkuna styrkja, viljann hvessa,
vonina glæða, hugann hressa,
farsældum vefja lýð og láð.

Brynjar var skarpgreindur raunvísindamaður þó helsti mannkostur hans hafi verið hvað hann var mikið ljúfmenni.
Það er okkar von að bekkurinn verði vel nýttur, hér er hægt að fá sér sæti og minnast Brynjars og jafnvel menntaskólaáranna um ókomna tíð. Bæði í kringum júbíleringar en líka bara þegar maður á leið hjá í hversdeginum.“